warto zobaczeć: Uprzejmie informujemy, że członkowie
Stowarzyszenia działający w jego Terminy spotkań Klubowych w 2011r.
Działalność:
Data założenia: 1996 r.
STATUT STOWARZYSZENIA pod nazwą KLUB DORADCÓW PODATKOWYCH tekst ujednolicony na dzień 27 czerwiec 2004r. na podstawie Statutu pierwotnego oraz uchwały nr 4 Walnego Zgromadzenia Członków Stowarzyszenia „Klub Doradców Podatkowych” z 27 czerwca 2004r.
Rozdział I POSTANOWIENIA OGÓLNE
§1
Stowarzyszenie o nazwie KLUB DORADCÓW PODATKOWYCH zwane dalej „Stowarzyszeniem", jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem mającym na celu rozwijanie i propagowanie inicjatyw, postaw i działań sprzyjających powstaniu zawodu doradcy podatkowego, wytwarzanie atmosfery zaufania i szacunku do tego zawodu, upowszechnianie etyki wykonywania tego zawodu, a także przyczynianie się do podnoszenia kwalifikacji zawodowych członków, oraz wspieranie organizacyjne i rzeczowe osób fizycznych i jednostek organizacyjnych, które podejmuj ą takie działania.
§2
Siedziba stowarzyszenia mieści się w Warszawie 04-701, przy ul. Patriotów 220.
§3
Stowarzyszenie działa na podstawie przepisów ustawy Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 1989 r. Nr 20, póz. 104 z późn. zm.) oraz niniejszego statutu i z tego tytułu posiada osobowość prawną.
§4
Stowarzyszenie może być członkiem krajowych i międzynarodowych organizacji o podobnym celu działania.
§5
Stowarzyszenie swoim działaniem obejmuje obszar Rzeczypospolitej Polskiej. Dla właściwego realizowania swych celów Stowarzyszenie może prowadzić działalność poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
§6
Czas trwania Stowarzyszenia nie jest ograniczony.
§7
Stowarzyszenie realizuje cele przez: wszechstronne propagowanie metod i technik stosowanych w zakresie wykonywania zawodu doradcy podatkowego, współpracę i wzajemną pomoc członków Stowarzyszenia, współpracę z osobami i instytucjami w zakresie zbierania informacji i wymiany doświadczeń w dziedzinie doradztwa podatkowego doradztwo i pomoc organizacyjno - ekonomiczną oraz szkolenie członków i innych podmiotów zainteresowanych działalnością Stowarzyszenia, inne działania sprzyjające rozwojowi statutowych celów organizacji, prowadzenie działalności integrującej członków Stowarzyszenia poprzez aktywność kulturalna i towarzyską. §8
Stowarzyszenie celem realizacji swych statutowych celów może powołać inne
organizacje
§9
Realizując powyższe, Stowarzyszenie opiera się na społecznej pracy członków. Może jednak zatrudniać pracowników do prowadzenia swych spraw.
§10
Członkiem zwyczajnym Stowarzyszenia może być pełnoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej oraz cudzoziemiec, także nie mający miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który: spełnia wymogi Ustawy o doradztwie podatkowym, czynnie wykonuje zawód doradcy podatkowego, jest wpisany na listę doradców podatkowych, przedstawi opinie lub rekomendacje co najmniej 2 członków Stowarzyszenia i złoży deklarację członkowską. Osoby prawne mogą być członkami wspierającymi.
§11
Członkostwo Stowarzyszenia nabywa się przez przyjęcie kandydatury przez Zarząd Stowarzyszenia zwykłą większością głosów w drodze uchwały.
§12 1. Członkowie Stowarzyszenia zobowiązani są: 1) swoja postawą i czynami przyczyniać 2) się do wzrostu roli i znaczenia Stowarzyszenia, 3) dbać 4) o jego dobre imię, 5) zabiegać 6) o poprawę opinii społecznej i klimatu wokół środowiska doradców podatkowych, 7) popierać 8) i czynnie realizować 9) cele Stowarzyszenia, 10) przestrzegać 11) powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz postanowień statutu, 12) regularnie opłacać 13) składki. 2. Członek zwyczajny Stowarzyszenia ma prawo brać3. udział w życiu Stowarzyszenia, 1) przysługuje mu czynne i bierne prawo wyborcze, 2) wnioskować 3) we wszystkich sprawach dotyczących celów i funkcjonowania Stowarzyszenia, 4) korzystać 5) z lokali Stowarzyszenia, 6) posiadać 7) legitymację Stowarzyszenia i nosić8) odznakę Stowarzyszenia, 9) korzystać 10) z rekomendacji, gwarancji i opieki Stowarzyszenia w swojej działalności, 11) korzystać 12) nieodpłatnie z urządzeń technicznych, poradnictwa i szkoleń, które Stowarzyszenia stawia do dyspozycji członków, 13) korzystać 14) z innych możliwości, jakie stwarza swoim członkom Stowarzyszenie. §13
Osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej mogą zostać członkami wspierającymi poprzez złożenie oświadczenia woli Zarządowi Stowarzyszenia, który podejmuje w tej kwestii stosowną uchwałę, Formę i rodzaj wspierania Stowarzyszenia członkowie wspierający ustalą z Zarządem Stowarzyszenia, Członkowie wspierający korzystają z praw przysługujących członkom zwyczajnym wymienionych w § 12 ust. 2 pkt 2-7.
§14
Skreślenie z listy członków Stowarzyszenia następuje przez: 1. rezygnację pisemną złożoną na ręce Zarządu, 2. wykluczenie przez Zarząd; a) za działalność b) sprzeczną ze statutem oraz uchwałami Stowarzyszenia, c) nieusprawiedliwione nie branie udziału w pracach Stowarzyszenia, d) zaleganie z opłatą składki członkowskiej przez trzy okresy, e) pisemny umotywowany wniosek co najmniej 10 członków Stowarzyszenia f) utratę praw obywatelskich w wyniku prawomocnego wyroku sądu, 3. śmierci członka §15
Od uchwały Zarządu w przedmiocie wykluczenia przysługuje członkowi odwołanie do Walnego Zgromadzenia Członków na co najmniej 21 dni przed terminem Walnego Zgromadzenia Członków. Decyzja Walnego Zgromadzenia jest ostateczna.
Rozdział II WŁADZE STOWARZYSZENIA
§16
Władzami Stowarzyszenia są Walne Zgromadzenie Członków Zarząd Stowarzyszenia Komisja Rewizyjna Sąd Koleżeński §17
Kadencja wszystkich wybieralnych władz Stowarzyszenia trwa 2 lata.
§18
Uchwały wszystkich władz Stowarzyszenia zapadają zwykłą większością głosów przy obecności co najmniej połowy członków uprawnionych do głosowania, jeśli dalsze postanowienia nie stanowią inaczej.
§19
Najwyższą władzą Stowarzyszenia jest Walne Zgromadzenie Członków. 1. Walne Zgromadzenie zwołuje Zarząd co najmniej jeden raz na dwanaście miesięcy lub częściej na pisemny uzasadniony wniosek co najmniej % członków Komisji Rewizyjnej powiadamiając o jego terminie , miejscu i propozycjach porządku obrad wszystkich członków Stowarzyszenia listami poleconymi lub w każdy inny skuteczny sposób najpóźniej 14 dni przed terminem rozpoczęcia obrad. 2. W Walnym Zgromadzeniu powinna uczestniczyć3. co najmniej połowa członków uprawnionych do głosowania w pierwszym terminie, a w drugim terminie, który może być4. oznaczony godzinę później tego samego dnia może ono skutecznie obradować5. bez względu na liczbę uczestników. 6. W Walnym Zgromadzeniu mogą uczestniczyć7. członkowie zwyczajni Stowarzyszenia oraz z głosami doradczymi członkowie wspierający i zaproszeni goście. 8. Do kompetencji Walnego Zgromadzenia należy: a) uchwalanie programu działania Stowarzyszenia, b) rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań Zarządu i Komisji Rewizyjnej, c) uchwalanie regulaminu obrad Warnego Zgromadzenia, d) udzielanie absolutorium ustępującemu Zarządowi, e) wybór członków Zarządu i Komisji Rewizyjnej, f) uchwalanie zmian statutu, g) podejmowanie uchwał w sprawie powołania przez Stowarzyszenie innych organizacji, h) podjęcie uchwały w sprawie rozwiązania Stowarzyszenia, i) rozpatrywanie odwołań od uchwał Zarządu wniesionych przez członków Stowarzyszenia, j) powoływanie i odwoływanie składu Sądu Koleżeńskiego oraz rozpatrywanie odwołań jego orzeczeń, k) rozpatrywanie skarg członków Stowarzyszenia na działalnośćl) Zarządu. 9. Uchwały Walnego Zgromadzenia zapadają zwykłą większością głosów członków. 10. Zmiana statutu, odwołanie Prezesa, członków Zarządu, Komisji Rewizyjnej, Sądu Koleżeńskiego oraz rozwiązanie Stowarzyszenia, wymaga bezwzględnej większości przy obecności połowy członków Stowarzyszenia w pierwszym terminie; w drugim terminie wymóg połowy członków nie obowiązuje. 11. Każdemu członkowi przysługuje jeden glos. §20
Zarząd składa się z 4 członków wybranych przez Walne Zgromadzenie, Zarząd składa się z Prezesa, dwóch wiceprezesów i skarbnika. Prezesa powołuje i odwołuje Walne Zgromadzenie na 2-letnią kadencję. Zarząd konstytuuje się na pierwszym po wyborach zebraniu. Do kompetencji Zarządu należy: a) przyjmowanie nowych członków Stowarzyszenia, b) reprezentowanie Stowarzyszenia na zewnątrz i działanie w jego imieniu, c) kierowanie bieżącą działalnością Stowarzyszenia, d) zwoływanie Walnego Zgromadzenia, e) ustalanie wysokości składek członkowskich. Do Zarządu należą wszystkie uchwały nie zastrzeżone dla innych władz Stowarzyszenia. §21
Komisja Rewizyjna składa się z od 3 do 5 członków wybranych przez Walne Zgromadzenie. Komisja Rewizyjna składa się z przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i od l do 3 członków. Do kompetencji Komisji Rewizyjnej należy: a) kontrola bieżącej pracy Stowarzyszenia, b) składanie wniosków w przedmiocie absolutorium na Walnym Zgromadzeniu, c) występowanie z wnioskiem o zwołanie Walnego Zgromadzenia. §22
Sąd Koleżeński składa się z od 3 do 5 członków Stowarzyszenia nie będących członkami Zarządu ani Komisji Rewizyjnej. Do kompetencji Sądu należy rozpatrywanie każdego pisemnego wniosku członka
Stowarzyszenia dotyczącego spraw Stowarzyszenia i jego członków poza wnioskami Sąd zbiera się na pisemny wniosek członka Stowarzyszenia i ustosunkowuje się do jego wniosku w terminie nie dłuższym niż l miesiąc. Sąd zamyka postępowanie wydaniem orzeczenia, które podaje do wiadomości wszystkich członków. Stronom sporu przysługuje odwołanie od orzeczenia Sądu Koleżeńskiego do najbliższego Walnego Zgromadzenia. Orzeczenia Sądu zapadają w pełnym składzie.
§23
W razie zmniejszenia się składu władz Stowarzyszenia wymienionych w § 16 pkt 2,3 i 4 w czasie trwania kadencji, uzupełnienie ich składu może nastąpić w drodze ich kooptacji. Kooptacji dokonują pozostali członkowie organu, którego skład uległ zmniejszeniu. W tym trybie można powołać nie więcej niż połowę składu organu.
§24
Majątek Stowarzyszenia powstaje ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów z własnej działalności oraz ofiarności publicznej. Funduszami i majątkiem Stowarzyszenia zarządza Zarząd. Do reprezentowania Stowarzyszenia oraz do zaciągania zobowiązań majątkowych jest upoważniony Prezes lub wiceprezes Zarządu jednoosobowo lub dwóch innych członków Zarządu działających łącznie.
§25
Stowarzyszenie rozwiązuje się na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Podejmując uchwałę o rozwiązaniu Stowarzyszenia Walne Zgromadzenie określa sposób jego likwidacji oraz przeznaczenia majątku Stowarzyszenia. W sprawach nie uregulowanych niniejszym statutem mają zastosowanie przepisy Prawa
Prezes Stowarzyszenia ZARZĄD Prezes - Joanna Bobrowska
KOMISJA REWIZYJNA STOWARZYSZENIA Przewodniczący - Henryk Gurbiel
SĄD KOLEŻEŃSKI STOWARZYSZENIA Przewodniczący - Ewa Załuska
Klub Doradców Podatkowych
Rachunek bankowy Klubu Doradców Podatkowych: Warszawa, 7 styczeń 2008r.
W związku z licznymi informacjami prasowymi o rzekomo mającej nastąpić zmianie ustawy o rachunkowości w zakresie dotyczącym wysokości kwoty obligującej do prowadzenia pełnej księgowości również przez osoby fizyczne oraz niektóre spółki osób fizycznych, należy jednoznacznie stwierdzić, że do dnia 1 stycznia 2008r. takiej zmiany nie przeprowadzono. Oznacza to, że obowiązują aktualne przepisy ustawy o rachunkowości1 Stanowią one jednoznacznie, że osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, zobowiązane są do prowadzenia ksiąg rachunkowych, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 800 000 euro, art. 2 ust. 1 pkt 2 - 3 i ust. 2 ustawy o rachunkowości. Kwotę w walucie polskiej przelicza się na mocy art. 3 ust. 3 cyt. ustawy, według średniego kursu NBP obowiązującego na 30 września roku poprzedzającego rok obrotowy (30.09.2007r2 = 3,7775 zł). Obowiązek przejścia na pełna księgowość od 1 stycznia 2008r., istnieje więc dla podmiotów, które w roku 2007 osiągnęły obrót w wysokości 3 022 000 zł.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o rachunkowości, księgi rachunkowe otwiera się na początek każdego roku obrotowego.
Na mocy art. 4. ust. 1. cyt. ustawy, jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy. Natomiast zgodnie z ust. 5 cyt. art. 4, Kierownik jednostki ponosi odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości określonych ustawą, w tym z tytułu nadzoru, również w przypadku, gdy określone obowiązki w zakresie rachunkowości - z wyłączeniem odpowiedzialności za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury - zostaną powierzone innej osobie za jej zgodą. Przyjęcie odpowiedzialności przez inną osobę powinno być stwierdzone w formie pisemnej. W przypadku gdy kierownikiem jednostki jest organ wieloosobowy, a nie została wskazana osoba odpowiedzialna, odpowiedzialność ponoszą wszyscy członkowie tego organu.
Czyny sprzeczne z ustawą o rachunkowości podlegają karze. I tak na mocy art. 77, kto wbrew przepisom ustawy dopuszcza do: 1) nieprowadzenia ksiąg rachunkowych, prowadzenia ich wbrew przepisom ustawy lub podawania w tych księgach nierzetelnych danych, 2) niesporządzenia sprawozdania finansowego, sporządzenia go niezgodnie z przepisami ustawy lub zawarcia w tym sprawozdaniu nierzetelnych danych - podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.Natomiast art. 60 ust. 1 ustawy Kodeks Karny Skarbowy stanowi, że kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.
Nie ma w chwili obecnej żadnych przepisów, które pozwalałyby osobom, które przekroczyły pułap wskazany w ustawie, odstąpić od obowiązku zakładania ksiąg rachunkowych. Nie ma też przepisów, pozwalających tym osobom na prowadzenie książki przychodów i rozchodów. Nie ma też jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zmiany o których donosi prasa wejdą faktycznie w życie. Istotnym jest, że w doniesieniach prasowych3 pojawiła się informacja, iż projekt zmian przewiduje możliwość POWROTU do książki przychodów i rozchodów, co jednoznacznie świadczy o tym, że od 1 stycznia 2008 należy założyć księgi rachunkowe.
Mając to wszystko na uwadze, wydaje się, że osoby do tego zobowiązane aktualnie obowiązującymi przepisami powinny postępować zgodnie z nimi, co oznacza, że powinna zostać otworzona księga rachunkowa i o tym fakcie poinformowany na druku NIP 1 lub NIP 2 dni właściwy Urząd Skarbowy4. Warto przypomnieć, że o zmianach dotyczących m. in. formy prowadzenia księgowości podatnicy VAT powinni poinformować Urząd w terminie 14 dni od chwili zaistnienia zmiany, zaś pozostali podatnicy o zmianach co do zasady powinni poinformować w ciągu 30 dniu.
Takie działanie pozwoli uniknąć sporów z Fiskusem, które wobec jedynie medialnego istnienia informacji o ewentualnie planowanej zmianie mogą być sporami przegranymi. Jak natomiast można będzie postąpić, w przypadku, gdy jednak wejdzie w życie nowelizacja ustawy o rachunkowości przekonamy się czytając nowe przepisy w formie przyjętej przez Sejm.
Podjęcie szybko właściwej decyzji jest bardzo istotne, gdyż założenie ksiąg rachunkowych to nie jest jedynie czynność formalna związana z uruchomieniem odpowiedniego programu księgowego. Osoba przechodząca na tę formę prowadzenia ksiąg powinna dokonać również kilku bardzo poważnych czynności przed otwarciem ksiąg: - sporządzić inwentaryzację majątku firmy oraz źródeł jego finansowania, której efektem jest dokument określany „inwentarzem”, - określić i wprowadzić dokumentację przyjętych zasad rachunkowości, - sporządzić bilans otwarcia na podstawie zatwierdzonego inwentarza, „Inwentarz” jest to dokument pozwalający na powstanie bilansu Firmy, która dotychczas prowadziła jedynie uproszczoną księgowość. Znaleźć powinny się tu wszystkie dane niezbędne dla powstania bilansu, a więc oprócz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i danych magazynowych, również udziały w innych jednostkach, posiadane papiery wartościowe, należności i zobowiązania, rozliczenia z budżetem, zaliczki otrzymane i zapłacone, środki pieniężne w kasie, środki pieniężne w banku, pozostałe do spłaty kredyty, oraz wszelkie inne dane związane z prowadzoną działalnością a mające wpływ na sytuację Firmy. Joanna Bobrowska _______________ Warszawa, 9 marca 2009r.
Stanowisko w sprawie wyroku Magoora (sprawa C-414/07) Polska w dniu 22 grudnia 2008r przegrała przed ETS spór z firmą Magoora w sprawie tzw. samochodów z kratką (sprawa C-414/07).
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dotyczył wykładni art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, s. 1, zwanej dalej "szóstą dyrektywą”).
Głównym problemem, o rozwiązanie którego zwrócił się polski Sąd, było pytanie, czy art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy stoi na przeszkodzie, aby Rzeczypospolita Polska uchyliła całkowicie z dniem 1 maja 2004 r. dotychczasowe przepisy krajowe dotyczące ograniczeń w odliczaniu podatku [VAT] naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności, a w to miejsce wprowadziła również ograniczenia w odliczaniu podatku [VAT] naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności, ale opisanych przez prawo krajowe przy użyciu odmiennych kryteriów niż to miało miejsce przed dniem 1 maja 2004 r., a następnie od dnia 22 sierpnia 2005 r. ponownie zmieniła powyższe kryteria?
Trybunał stwierdził że (pkt 35 ) artykuł 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy zawiera klauzulę "standstill”, przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku VAT, które obowiązywały przed wejściem w życie tej dyrektywy. Celem tego przepisu było umożliwienie państwom członkowskim – do czasu ustanowienia przez Radę wspólnotowego systemu wyłączeń prawa do odliczenia podatku VAT – utrzymania w mocy wszelkich zasad prawa krajowego dotyczących wyłączenia tego prawa rzeczywiście stosowanych przez ich organy władzy publicznej w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy (zob. ww. wyroki: w sprawie Metropol i Stadler, pkt 48; a także w sprawie Danfoss i AstraZeneca, pkt 30, 31). Trybunał zaznaczył jednak, że klauzula "standstill” przewidziana w art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy nie ma na celu umożliwienia nowym państwom członkowskim dokonania zmiany swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów tej dyrektywy. Tego rodzaju zmiana byłaby sprzeczna z samą ideą tej klauzuli.
W konsekwencji Trybunał uznał, że zgodnie z treścią wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zmiana ustawy o podatku VAT wprowadzona ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r., która weszła w życie w dniu 22 sierpnia 2005 r., oraz zmiana z 01.05.2004r., spowodowała rozszerzenie zakresu zastosowania tych ograniczeń w porównaniu do sytuacji istniejącej w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, co w świetle orzecznictwa jest sprzeczne z art. 17 ust. 6 akapit drugi tej dyrektywy.
1 Trybunał stwierdził, iż (pkt 44) zadaniem sądu krajowego jest dokonanie interpretacji swego prawa wewnętrznego – w zakresie, w jakim jest to tylko możliwe – w świetle treści i celów szóstej dyrektywy po to, by: a) osiągnąćb) przewidziane w niej rezultaty, przychylając się do interpretacji przepisów krajowych najbardziej zgodnej z tymi celami, a przez to dochodząc do rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami tej dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04 Adeneler i in., Zb.Orz. s. I-6057, pkt 124), a także, c) jeśli jest to konieczne, powstrzymując się od stosowania wszelkich sprzecznych przepisów prawa krajowego (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2005 r. w sprawie C-144/04 Mangold, Zb.Orz. s. I-9981, pkt 77). Tak więc Trybunał pozostawił wyłącznie Sądowi kompetencje do ustalenia, w jaki sposób należy zastosować prawo wewnętrzne.
To Sąd może jedynie stwierdzić, czy całkowite uchylenie z dniem 30 kwietnia 2004 r. przepisów „starej” ustawy o VAT w tym artykułu 25 ust. 1 pkt 3a) pozwoli mimo to przywołać je do życia w chwili, gdy na mocy wyroku Trybunału przepisy które wraz z wejściem do Unii zastąpiły tą regulację tzn. art. 86 ust. 3 i 5 i art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku VAT w brzmieniu pierwotnym, które zaczęło obowiązywać w dn. 01.05.2004, jak również w brzmieniu nadanym zmianą ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. (Dz.U. nr 90, poz. 756), która weszła w życie w dniu 22 sierpnia 2005 r, zostały uznane za sprzeczne z zasadami VI Dyrektywy, i jako takie nie mogą być stosowane.
Wobec braku Uchwały Sądu, która wskazywałaby jednoznacznie jaka jest prawidłowa interpretacja tego problemu naszym zdaniem należy przyjąć iż nie ma przepisu prawa, który pozwalałby na uznanie, że przepis uchylony jednak obowiązuje. Twierdzenie takie na pewno nie jest rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że podatnik może w oparciu o wyrok ETS wystąpić do Urzędu z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku VAT w zakresie, w jakim stosowane były od 1 maja 2004r. przepisy art. 86 i 88 zakwestionowane przez Trybunał.
Dotyczy to naszym zdaniem wszelkich ograniczeń przy odliczaniu podatku VAT od wszystkich samochodów osobowych o których mowa w zakwestionowanych przepisach, a więc zarówno w stosunku do paliw, zakupu samochodów, czy ich leasingu, oczywiście w zakresie, w jakim samochody te wykorzystywane są do działalności opodatkowanej podatnika, oraz przy założeniu, że termin do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty nie uległ przedawnieniu oraz że za okres składanego żądania zwrotu nie była wydana decyzja ostateczna.
Należy jednak zaznaczyć, że interpretacja organów czy nawet Sądu może być inna.
Postępowanie, które można zastosować w przypadku wystąpienia o zwrot nadpłaty powinno wyglądać następująco: 1. Podatnik powinien złożyć2. wniosek o zwrot nadpłaty wraz z deklaracją korygującą zgodnie z przepisem art. 74 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. We wniosku tym podatnik sam określa wysokość nadpłaty. Jeżeli we wniosku podatnik ograniczy się do wskazania wyłącznie faktury dotyczące samochodów z tzw. „kratką”, to Urząd niewątpliwie rozpatrzy wniosek w tym zakresie. Jeżeli jednak podatnik wskaże we wniosku faktury dotyczące wszystkich samochodów osobowych, to Urząd będzie miał obowiązek rozpatrzeć całość zagadnienia i ewentualnie odmówi dokonania zwrotu od części samochodów. Wówczas przysługiwać będzie prawo do odwołania od decyzji i ewentualnej skargi do WSA. Nie spowoduje to negatywnych konsekwencji w postaci wszczęcia postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
Z chwilą uzyskania zwrotu podatku, podatnik powinien wykazać ten zwrot jako przychód w podatku dochodowym. Takie stanowisko poparte jest informacją zawartą w Komunikacie Ministerstwa Finansów z 12 stycznia 2009 r. w sprawie skutków w podatku dochodowym wyroku ETS z 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07 Magoora. Ministerstwo jednoznacznie stwierdza, że podatnicy, którzy w związku z tym wyrokiem dokonają odliczenia podatku od towarów i usług poprzez dokonanie korekty rozliczenia w tym podatku, nie są obowiązani do korygowania kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym. Kwota zwrotu lub obniżenia podatku w części uprzednio zaliczonej do kosztów uzyskania przychodów będzie stanowiła przychód w podatku dochodowym w momencie otrzymania zwrotu. Wynika to wprost z art. 14 ust. 2 pkt 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 12 ust. 1 pkt 4f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którymi w przypadku obniżenia lub zwrotu podatku od towarów i usług zgodnie z odrębnymi przepisami, naliczony podatek od towarów i usług stanowi przychód w tej części, w której podatek uprzednio został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów."
Mając na uwadze przepisy art. 78 § 5 pkt 1. Ustawy Ordynacja podatkowa, w omawianym przypadku (przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 4 Ordynacji), oprocentowanie przysługuje za okres: od dnia powstania nadpłaty (dokonania zapłaty nienależnego podatku) do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny; Z chwilą, gdy wniosek zostanie złożony po upływie tych 30 dni, odsetki liczy się od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny
Do chwili obecnej nie udało się ustalić w sposób pewny daty publikacji wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii. Z nieformalnych informacji wynika, że prawdopodobnie termin 30 dni upływa 21 marca 2009r.
Termin ten jest również istotny w przypadku, gdy wydane zostały decyzje ostateczne. Na mocy art. 240 pkt 11 Ustawy Ordynacja podatkowa można wznowić postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Wznowienie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;
Joanna Bobrowska VAT od kosztów reprezentacji kosztem uzyskania przychodu Decyzja w sprawie interpretacji prawa podatkowego z dnia 20 marca 2009 r. sygn. DD6/8213-141/MZG/08/PK-383
(….) W ocenie Ministra Finansów, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 grudnia 2008 r., nie można uznać za prawidłowe stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż podatnik nie ma prawa zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatku naliczonego VAT związanego z wydatkami na reprezentację nie zaliczonymi do kosztów uzyskania przychodów. Przy tej interpretacji zastosowano przepisy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654, z późn. zm.); dalej updop, (definicja kosztu podatkowego), art. 16 ust. 1 pkt 28 updop (wykluczenie z kosztów podatkowych wydatków na reprezentację), w związku z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług m.in. gdy wydatki na nabycie towarów i usług nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ustawą o podatku dochodowym).
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przepis art. 16 ust. 1 pkt 46 lit a updop, nie może być interpretowany bez uwzględnienia ogólnych zasad kwalifikowania wydatków do kosztów podatkowych, w tym szczególnych przypadków wskazanych w art. 16 ust. 1, w którym ustawodawca wymienił enumeratywnie wydatki niestanowiące kosztów podatkowych. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niemożliwej do zaakceptowania sytuacji polegającej na tym, że podatnik, który samego wydatku (netto) nie może zaliczyć do kosztów podatkowych, miałby prawo obciążać te koszty elementem pochodnym od tej wartości, naliczonym podatkiem od towarów i usług związanym z tym wydatkiem.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, skoro wydatek na cele reprezentacyjne w kwocie netto nie stanowi kosztu podatkowego w świetle art. 16 ust. 1 pkt 28 updop i podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego związanego z tymi wydatkami, to również naliczony podatek od towarów i usług nie może stanowić kosztu podatkowego.
Minister Finansów zwraca uwagę, iż obowiązujące przepisy regulują wprost szczególne sytuacje, w których podatnik ma prawo zaliczyć podatek od towarów i usług do kosztów podatkowych. Jakkolwiek z brzmienia przepisów wynika, iż koszty reprezentacji nie są kosztem uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 pkt 28 updop), to jednak naliczony podatek od towarów i usług jest kosztem podatkowym, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenia kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług, niezależnie od charakteru wydatków, których dotyczy ten podatek (art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a updop). Stanowisko takie prezentowane było w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów niemających charakteru interpretacji ogólnej, o której mowa w przepisach Ordynacji podatkowej (dokument SIP nr (…)).
Ulga na „złe długi” Stan prawny na dzień 1 września 2009r.
W dniu 1 grudnia 2008r. zaczęła obowiązywać kolejna duża nowelizacja1 ustawy o podatku od towarów i usług2. W jej wyniku z ustawy o podatku od towarów i usług zniknął m.in. art. 88 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 i 3, a więc zapisy, które decydowały o tym, że podatnik mógł - co do zasady - odliczać podatek VAT wyłącznie od wydatków, które zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Aktualnie, po zmianie przepisów podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku jedynie w przypadku wymienionych w art. 88 wyjątków. Są to przede wszystkim wydatki związane z gastronomią, usługami hotelowymi i paliwem do samochodów osobowych.
Od dnia 1 grudnia 2008r. uległy również zmianie przepisy dotyczące rozliczenie podatku VAT w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności.
NOWELIZACJA 1.06.2005r. Po raz pierwszy przepisy związane ze „złymi długami” pojawiły się w nowelizacji ustawy, która weszła w życie 1 czerwca 2005r.3 Wprowadzona przez polskiego Ustawodawcę koncepcja była zgodna z art. 11C ust. 1 VI dyrektywy UE4, który dawała państwom członkowskim możliwość obniżenia opodatkowania w sytuacji, gdy zapłata za dostawę towaru bądź usługi zostanie zaniżona lub w ogóle do niej nie dojdzie. Aby zapewnić neutralność tej operacji dla budżetu państwa, oprócz prawa wierzyciela do skorygowania niezapłaconego przez dłużnika podatku należnego, nowelizacja wprowadzała obowiązek dla niesolidnego dłużnika dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego5. Niestety, warunki nałożone przez Ustawę były niezwykle trudne do spełnienia. Podstawowym utrudnieniem w zastosowaniu przepisu, była konieczność, aby wierzytelności odpisane jako nieściągalne stanowiły koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
NOWELIZACJA 1.12.2008r. Warunki umożliwiających zastosowanie ulgi Od 1 grudnia 2008r. Ustawodawca zmienił zapisy art. 89a i 89b ustawy. W wyniku tej zmiany podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Dotyczy to również części wierzytelności, pozostałej po częściowej zapłacie długu. By nieściągalność wierzytelności uznać za uprawdopodobnioną wystarczy, by nie została uregulowana w ciągu 180 dni. Nie ma już konieczności uznania odpisu za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustaw o podatku dochodowym. Ustawodawca uzależnił dodatkowo możliwość zastosowania ulgi od spełnienia następujących warunków: 1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika6, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; 2) wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny; 3) wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, o której mowa, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni; 4) wierzytelności nie zostały zbyte; 5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona; 6) wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na brak zapłaty przez okres dłuższy niż 180 dni, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie.
Wyłączenia Ulgi na „złe długi” nie można zastosować, gdy pomiędzy kontrahentami - wierzycielem i dłużnikiem lub osobami pełniącymi u kontrahentów funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne zachodzą powiązania7 o charakterze: - rodzinnym lub z tytułu przysposobienia,8 - kapitałowym,9 - majątkowym - wynikające ze stosunku pracy. Związek ten istnieje także, gdy którakolwiek z wymienionych osób łączy funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne u kontrahentów.
Korekta podatku - obowiązki wierzyciela Wierzyciel obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty podatku należnego, zawiadomić o niej właściwy dla siebie urząd skarbowy wraz z podaniem kwot korekty podatku należnego. W ciągu 7 dni od dnia dokonania korekty podatku należnego wierzyciel obowiązany jest również zawiadomić dłużnika o tej czynności. Kopia zawiadomienia jest przesyłana do właściwego dla wierzyciela urzędu skarbowego.
Korekta podatku - tryb złożenia deklaracji korygującej Jeżeli spełnione są wszystkie nałożone przez ustawodawcę warunki, o których mowa powyżej, oraz wierzyciel posiada potwierdzenie odbioru przez dłużnika zawiadomienia o zamiarze odliczenia podatku VAT, można dokonać korekty podatku. Pamiętać należy, że zawiadomienie powinno być doręczone w sposób skuteczny. O sposobach doręczania zawiadomienia stanowi art. 89b ust. 5, zgodnie z którym do zawiadomienia, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5 Ordynacji podatkowej10 „ Doręczenia”. Korekta podatku należnego może nastąpić w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym upłynął 14 dniowy termin od dnia otrzymania przez dłużnika zawiadomienia o zamiarze skorygowania przez wierzyciela podatku należnego11, nie wcześniej jednak niż w rozliczeniu za okres, w którym wierzyciel uzyskał potwierdzenie odbioru przez dłużnika tego zawiadomienia. W przypadku gdy po dokonaniu takiej korekty należność została uregulowana w jakiejkolwiek formie, podatnik - zaspokojony wierzyciel - obowiązany jest zwiększyć podatek należny w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek należny zwiększa się o tę część.
Korekta podatku - obowiązki dłużnika (Art. 89b.) W przypadku otrzymania zawiadomienia, o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na udokumentowaną nieściągalność wierzytelności, i nieuregulowania należności w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, dłużnik jest obowiązany do odpowiedniego pomniejszenia podatku naliczonego podlegającego odliczeniu lub w przypadku jego braku, do odpowiedniego powiększenia kwoty podatku należnego, o kwotę podatku wynikającą z nieuregulowanych faktur, poprzez korektę deklaracji za okres, w którym dokonał odliczenia. W przypadku częściowego uregulowania należności przed upływem terminu 14 dni od otrzymania zawiadomienia od wierzyciela, korekta dotyczyć powinna podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. W przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, dłużnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części. Należy tu zwrócić uwagę, na mocy przepisu art. 16 ust. 1 pkt 46 CIT lub art. 23 ust. 1 pkt 43 PIT, dłużnik po dokonaniu korekty podatku naliczonego ma prawo do zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodu.
Joanna Bobrowska Doradca Podatkowy Nr wpisu 01633 E’mail: jbobrowska@buk.com.pl
1) ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od
towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008 r. Nr 209, poz. 1320) © NetTax 1998-2010 |